Case study – Wirtualny rozruch

W dobie rosnących wyzwań technologicznych i ograniczeń logistycznych, branża inżynieryjna szuka innowacyjnych rozwiązań pozwalających na efektywne i czasowo optymalne realizowanie projektów. Jednym z takich rozwiązań, coraz częściej znajdującym zastosowanie w praktyce, jest wirtualny rozruch. Stanowi on odpowiedź na problemy związane z opóźnieniami w dostawach sprzętu, problemy konstrukcyjne oraz ograniczoną dostępność komponentów. Poniższy tekst przedstawia studium przypadku zastosowania wirtualnego rozruchu w ramach projektu inżynieryjnego, podkreślając jego zalety i wpływ na proces tworzenia oprogramowania oraz przygotowania do fizycznego uruchomienia maszyn.

Wirtualny rozruch

Wirtualny rozruch odbywał się w trakcie tworzenia oprogramowania w trybie
offline. Był to etap wstępny do fizycznego uruchomienia faktycznych maszyn.
W opisywanym przypadku projektu doskonale sprawdziła się idea takiego
rozwiązania, ponieważ ze względu na problemy z dostępnością sprzętu i
komponentów, a także niepowodzenia na etapie konstruowania i montażu
mechanicznego, realny rozruch był znacznie opóźniony.

Plan, który zakładałby brak opóźnień w dostawie maszyn do tego Klienta,
musiałby w całości zostać pozbawiony rozruchu systemu sterowania, co jest
niemożliwe. W trakcie, gdy trwał montaż i wszystkie czynności z nim związane,
programiści już testowali swoje oprogramowanie wraz z wszystkimi funkcjami
standardowymi, a także tymi wykraczającymi poza zakres wstępnych ustaleń, co
często ma miejsce.

wirtualny rozruch

Wirtualny rozruch umożliwił również odbycie się odbioru wstępnego wraz
z Klientem, a nawet, co niezwykle interesujące – testy produkcyjne (sic!).
Programiści, menadżerowie, a także upoważnione osoby ze strony Klienta mieli
dostęp do widoku symulacji 3D, wizualizacji paneli operatorskich, a nawet środowiska
programistycznego na żywo, w czasie rzeczywistym. 

Został stworzony model 3D całej linii, gdzie każdy element wykonawczy i funkcyjny
wyposażony został w animację jego działania, interfejs komunikacyjny oraz wszystkie
pomniejsze funkcje, które pozwoliły wiernie odwzorować rzeczywiste urządzenie
w wirtualnej rzeczywistości. Programista PLC otrzymał dostęp do zdalnego serwera.
Na nim udostępniono mu środowisko do testowania modelu 3D (więcej o wymaganiach programistycznych w motoryzacji: standard VASS). Komputer
podłączony do wspomnianego serwera, do którego również udzielono dostępu,
zawierał zainstalowane środowisko TIA Portal + WinCC oraz działający w tle symulator sterownika PLC – PLCsim Advance. Na tym komputerze tworzony był program
systemu sterowania, który „wgrany w symulator PLC” łączył się bezpośrednio z
interfejsem komunikacyjnym całego modelu. Sygnały wejściowe oraz wyjściowe
sterownika były zaimplementowane w środowisku symulacyjnym.

Pozwoliło to na zaprogramowanie i przetestowanie logiki, która uchodzi
za czasochłonną. Programista zatem przystępował do rozruchu fizycznej maszyny z
już przetestowanym programem, co znacznie skróciło czas rozruchu, a zarazem dało
więcej czasu na tzw. prace dodatkowe, które często wynikają na etapie końcowym
rozruchu – są to dodatkowe wymagania po stronie Klienta.

 Co ciekawe – w zasadzie na żadnym etapie wirtualnego rozruchu nie był wymagany
dostęp do żadnego urządzenia automatyki, czy to sterownika, panel HMI, czy
napędów. Wszystko było symulowane. Dużą zaletą rozwiązania z użyciem interfejsu
do symulacji 3D, głównie dla działu konstrukcyjnego, była możliwość sprawdzenia
poprawności modelu, a więc wykrycie kolizji elementów wykonawczych, czy też
innych wad konstrukcyjnych.

Podsumowanie

Podsumowując, wirtualny rozruch zrewolucjonizował podejście do projektowania i testowania oprogramowania oraz uruchamiania maszyn w kontekście współczesnych wyzwań technologicznych i logistycznych. Dzięki temu rozwiązaniu, zespoły projektowe mogły przeprowadzać intensywne testy oprogramowania i funkcjonalności urządzeń w środowisku wirtualnym, zanim fizyczne komponenty były gotowe lub dostępne. Pozwoliło to na znaczną oszczędność czasu, redukcję kosztów oraz minimalizację ryzyka błędów w fazie fizycznego rozruchu. Wirtualny model 3D, oferujący realistyczną symulację pracy maszyn, umożliwił dokładne zweryfikowanie poprawności projektu, wykrycie potencjalnych kolizji i błędów konstrukcyjnych jeszcze przed rozpoczęciem produkcji. W efekcie, wirtualny rozruch stał się nie tylko narzędziem optymalizującym proces tworzenia oprogramowania i uruchamiania maszyn, ale również platformą do współpracy i komunikacji z klientem, umożliwiającą przeprowadzenie wstępnych testów produkcyjnych i odbiorów. Wykorzystanie zaawansowanych narzędzi, takich jak TIA Portal + WinCC oraz symulatory PLC, zapewniło programistom niezbędne środki do precyzyjnego programowania i testowania, co w konsekwencji przyczyniło się do skrócenia czasu rozruchu i zwiększenia ogólnej efektywności projektu. Wirtualny rozruch stanowi zatem przełomowe rozwiązanie, które zmienia paradigmy pracy w dziedzinie inżynierii i otwiera nowe możliwości dla przemysłu w zakresie projektowania, testowania i uruchamiania systemów automatyki.

Autor: Karol M.

Przewijanie do góry