Programowanie robotów KUKA to przygotowanie programu w języku KRL (KUKA Robot Language), który wykonuje sterownik robota KR C4 albo KR C5 z oprogramowaniem KUKA System Software (KSS). Punkty i ruchy uczy się na panelu smartPAD, a konfigurację sterownika, sieci przemysłowej i sygnałów wykonuje się w środowisku WorkVisual. Kto chce zacząć, powinien poznać wszystkie trzy narzędzia, bo każde odpowiada za inną część projektu.
Na czym polega programowanie robotów KUKA?
Programowanie robotów KUKA dzieli się na trzy warstwy: program ruchu i logiki w KRL, uczenie punktów na robocie przez smartPAD oraz konfigurację całego systemu w WorkVisual. Robot pracuje poprawnie dopiero wtedy, gdy wszystkie są ze sobą zgodne.
| Narzędzie | Do czego służy | Kiedy pracuje się w nim najwięcej |
|---|---|---|
| KRL | język programu: ruchy, logika, obsługa sygnałów i błędów | przy pisaniu programu, offline i na obiekcie |
| smartPAD | panel operatorski: ruch ręczny, uczenie punktów, formularze ruchu, diagnostyka | na hali, przy uruchomieniu i w utrzymaniu ruchu |
| WorkVisual | konfiguracja sterownika, sieci przemysłowej, sygnałów i bezpieczeństwa, edycja i porównanie projektu | przed uruchomieniem i przy każdej zmianie sprzętu |
Ten podział wyjaśnia, dlaczego robotyk, który zna tylko panel, nie uruchomi samodzielnie nowej celi. Zmieni punkt albo prędkość, ale nie skonfiguruje wymiany danych z PLC ani nie przeniesie zmian do archiwum projektu.
Czym jest KRL, język programowania robotów KUKA?
KRL to tekstowy język programowania robotów KUKA, z procedurami, funkcjami, pętlami, instrukcjami warunkowymi i przerwaniami. Każdy program składa się z dwóch plików: SRC zawiera kod, a DAT dane programu, w tym zapisane pozycje punktów.
Ruch robota opisują instrukcje PTP (przegubowy: najszybszy, ale bez kontroli toru narzędzia), LIN (liniowy) i CIRC (po łuku). Ich odpowiedniki splajnowe SPTP, SLIN i SCIRC pozwalają prowadzić narzędzie po płynnym torze, co ma znaczenie przy klejeniu, uszczelnianiu i spawaniu.
Proste ruchy i polecenia programuje się na panelu smartPAD gotowymi formularzami (inline forms), bez pisania kodu. Każdy formularz zapisuje instrukcję KRL w pliku SRC, a pozycję punktu w DAT. Bardziej złożona logika, czyli wybór typu detalu, obsługa błędów czy komunikacja z systemami nadrzędnymi, powstaje już jako kod KRL pisany ręcznie.
Najwięcej trudnych usterek bierze się z tego, że sterownik planuje ruchy z wyprzedzeniem (advance run). Dzięki temu robot przechodzi przez punkty płynnie, z przybliżeniem, ale instrukcje logiczne zapisane obok ruchu wykonują się, zanim ramię dojedzie na miejsce. Sygnał „chwytak otwórz” wysłany w ten sposób może zadziałać kilka milimetrów przed celem, dlatego do przełączeń w określonym miejscu toru KRL ma instrukcje TRIGGER. Dobór przybliżeń i miejsc przełączeń decyduje jednocześnie o czasie cyklu i o powtarzalności procesu.
Języki robotów różnią się między producentami: KUKA ma KRL, ABB RAPID, a Fanuc TP (Teach Pendant). Program napisany dla jednej marki nie zadziała na sterowniku innej.
Do czego służy smartPAD przy programowaniu robota KUKA?
smartPAD to panel operatorski robota KUKA, czyli teach pendant: służy do ręcznego prowadzenia robota, uczenia punktów, uruchamiania programów i diagnostyki. Panel ma dotykowy wyświetlacz 8,4 cala, a opcjonalnie także mysz 6D, którą przesuwa się ramię w kilku osiach naraz.
Przy uczeniu punktów robot pracuje w trybie ręcznym. Sterownik KUKA ma cztery tryby pracy:
- T1: tryb ręczny z obniżoną prędkością, maksymalnie 250 mm/s, do uczenia punktów i testów programu;
- T2: tryb ręczny z prędkością programową, do sprawdzenia programu w rzeczywistym tempie;
- AUT: praca automatyczna sterowana z panelu;
- AUT EXT: praca automatyczna, w której wybór i start programu przychodzą ze sterownika PLC linii.
Zanim powstanie pierwszy punkt, robot musi mieć zmierzone układy współrzędnych. Pomiar narzędzia (TCP, czyli punkt pracy chwytaka, palnika lub dyszy) wykonuje się np. metodą XYZ 4-point: końcówką narzędzia najeżdża się to samo miejsce z czterech różnych kierunków. Układ bazowy (BASE) przyrządu lub przenośnika mierzy się trzema punktami.
Punkty programu zapisuje się względem tych układów. Gdy po latach przyrząd zostanie przestawiony, poprawia się jedną bazę, a nie kilkadziesiąt punktów. Błąd w pomiarze działa odwrotnie: przesuwa wszystkie pozycje naraz, więc robot trafia obok celu w każdym ruchu.
Co robi się w WorkVisual przy programowaniu robotów KUKA?
WorkVisual to środowisko inżynierskie KUKA do konfiguracji, programowania, uruchomienia i diagnostyki sterowników z KSS. Pracuje się w nim offline, na projekcie, który potem trafia do sterownika, oraz online, przy diagnostyce działającej celi.
W WorkVisual powstaje to, czego nie da się przygotować na samym panelu:
- konfiguracja sieci przemysłowej: PROFINET, PROFIBUS, EtherCAT, EtherNet/IP lub DeviceNet, w zależności od linii;
- mapowanie wejść i wyjść: przypisanie sygnałów z sieci do zmiennych programu robota;
- bezpieczeństwo przez sieć: ProfiSafe, CIP Safety lub FSoE, czyli sygnały bezpieczeństwa wymieniane ze sterownikiem PLC typu Fail-Safe;
- edycja programów KRL i opcji technologicznych zainstalowanych w sterowniku.
Największe ryzyko w tej warstwie to rozbieżność między projektem w sterowniku a archiwum. Robotyk zmienia sygnał na hali, ale nie aktualizuje kopii, a przy następnej modyfikacji ktoś wgrywa starszy projekt i stanowisko traci działającą konfigurację. Przed tym chroni porównanie: WorkVisual zestawia projekt offline z wersją w sterowniku i pokazuje konflikty przed wgraniem.
Aktualny projekt WorkVisual to warunek, żeby utrzymanie ruchu mogło bezpiecznie przywrócić stanowisko po awarii sterownika.
Program KRL można też przygotować i przetestować bez robota. KUKA.Sim służy do symulacji celi, zasięgów, kolizji i czasu cyklu, a KUKA.OfficeLite to wirtualny sterownik z oryginalnym interfejsem panelu i składnią KRL, który pozwala sprawdzić program na dowolnym komputerze. Samą metodę opisuje wpis Programowanie offline – czyli jak ułatwić sobie projekt.
Szukasz doświadczonego integratora robotów KUKA? Odezwij się, a napiszemy program KRL i uruchomimy robota na obiekcie.
Od czego zacząć programowanie robotów KUKA?
Programowanie robotów KUKA zaczyna się od bezpieczeństwa i obsługi robota w trybie ręcznym, a nie od pisania kodu. Kolejne umiejętności opierają się na poprzednich, więc kolejność ma znaczenie:
- Bezpieczna obsługa i tryby pracy: ruch ręczny w T1, zatrzymania, zasady pracy w celi.
- Układy współrzędnych i pomiary: WORLD, BASE i TOOL, pomiar narzędzia i bazy, sprawdzenie masteringu, czyli zgodności pozycji osi ze sterownikiem.
- Ruchy w formularzach: PTP, LIN i CIRC, uczenie i korekta punktów, prędkości i przybliżenia.
- KRL w edytorze: struktura plików SRC i DAT, podprogramy, pętle, przerwania, obsługa błędów.
- WorkVisual i integracja z PLC: konfiguracja sieci, mapowanie sygnałów, praca w AUT EXT.
Ten sam podział stosuje KUKA College. Kurs Robot Programming 1 uczy podstaw: programowania ruchów, funkcji logicznych i KRL. Robot Programming 2 rozwija KRL, pracę w WorkVisual i unikanie kolizji. Osobny kurs dla integratorów (KR C4 Basics) skupia się na uruchomieniu systemu i konfiguracji sieci w WorkVisual.
Dla zakładu pytanie „od czego zacząć” ma też drugą stronę: kto ma programować. Zespołowi utrzymania ruchu zwykle wystarczą trzy pierwsze etapy z listy, żeby korygować punkty, restartować cykl po awarii i czytać komunikaty. Przy nowej celi potrzebny jest cały zakres, a do tego znajomość standardu zamawiającego. Koncerny motoryzacyjne opisują w specyfikacjach własną strukturę programów robotów i układ sygnałów z PLC, dlatego program napisany po swojemu nie przejdzie odbioru.
Najdroższy błąd na starcie to uruchamianie nowej celi siłami osoby, która zna tylko panel: korekty przenoszą się wtedy na rozruch linii, gdy każda godzina postoju kosztuje najwięcej.
W standardzie Daimler Powertrain programowaliśmy roboty KUKA na linii produkcyjnej silnika elektrycznego eATS2.0, a na linii montażu silników elektrycznych dla BMW integrowaliśmy je z systemami wizyjnymi, napędami i prasą.
Czy programowanie robotów KUKA zmienia się na KR C5 i iiQKA.OS2?
Język się nie zmienia. KUKA wprowadza nowy system operacyjny iiQKA.OS2 wraz ze sterownikiem KR C5, a według producenta nowe oprogramowanie korzysta z rdzenia KSS i jest w pełni zgodne z KRL.
Zmieniają się narzędzia wokół programu. Do sterowników z iiQKA.OS2 służy panel smartPAD pro z ekranem 10,1 cala i środowisko iiQWorks, dostępne tylko dla nowego systemu. Przy KSS nadal pracuje się w WorkVisual i KUKA.Sim.
Dla zakładu z robotami na KR C4 oznacza to dwie rzeczy:
- działające stanowiska z KSS mogą pracować dalej, producent nie wymaga przejścia na nowy system;
- przy nowej linii lub modernizacji trzeba z góry ustalić, na jakim systemie powstanie cela, bo od tego zależą narzędzia i szkolenia zespołu.
Oprócz KUKA programujemy też roboty ABB i Fanuc. Porównanie dostawców z perspektywy zakładu zawiera wpis Jakiego dostawcę robotów przemysłowych wybrać do swojego zakładu?.
Uruchamiasz cele z robotami KUKA na swojej linii? Jako integrator przygotujemy konfigurację w WorkVisual i uruchomimy cele na obiekcie.
FAQ
Źródła
- KUKA, KUKA.WorkVisual (konfiguracja, programowanie, uruchomienie i diagnostyka, obsługiwane sieci): https://www.kuka.com/en-de/products/robot-systems/software/system-software/kuka_systemsoftware/kuka_work-visual
- KUKA, smartPAD i smartPAD pro (panele operatorskie, formularze inline): https://www.kuka.com/en-de/products/robotics-systems/robot-controllers/smartpad
- KUKA, KUKA.OfficeLite (wirtualny sterownik): https://www.kuka.com/en-gb/products/robotics-system/software/simulation-planning-optimization/kuka_officelite
- KUKA, iiQKA.OS2 FAQ (zgodność z KRL, narzędzia dla KSS i iiQKA.OS2): https://www.kuka.com/en-de/products/robot-systems/software/system-software/iiqkaos2-operating-system-industrial-robots/iiqka_os2_faq
- KUKA College Austria (kursy Robot Programming 1 i 2, KR C4 Basics for Integrators): https://www.kuka.com/en-at/services/kuka-college/kuka-college-austria
- KUKA, instrukcja programowania KSS (struktura programu: pliki SRC i DAT).




